Castara en omgeving

Harm en Cindy op reis

Antarctica Argentinië Paaseiland Chili Trinidad & Tobago Guatemala Verenigde Staten Hawaii Micronesië Japan Noord-Korea China Namibië

Midden Tobago; de tweede week

Castara

Castara is geweldig. Het is een klein dorpje met zo'n 600 inwoners. De mensen zijn hier veel relaxter dan in het zuid-westen van het eiland. Het strand is adembenemend en ons hotel (Naturalist) stond midden op het strand. Wat wil je nog meer? Naast het strand (waar je kunt zwemmen en snorkelen) en een wandeling naar de waterval is er in Castara niet zo veelte doen. Maar dat moet je ook niet willen; Castara is relaxen.


Ons hotel Naturalist

Op zoek naar Kokosnoten
Brood bakken

De avondjes in Castara

In Castara hebben we een Nederlands stel ontmoet waar we het erg goed mee konden vinden. De avondjes waren erg gezellig. We zullen de geweldige dansen van Harm (nee, niet die van Cindy, maar die van Anne Mieke) niet vergeten :-) En natuurlijk de vallende sterren! Ongelooflijk maar echt waar! Cindy heeft er zelfs drie gezien, maar dit werd wat ongeloofwaardig omdat de stonede Bob Marley naast haar er zelfs zeven zag! Op vrijdag (Harm's verjaardag) was er de wekelijkse barbecue in het centrum. Nou ja, op straat voor een klein barretje. Erg gezellig met al die rasta's dansend op raggae.


...en achter het bord blowen ze massaal... van daaruit kun je het ook niet lezen natuurlijk

Harm, Anne Mieke en wij

Cadeautjes voor Harm

Harm had van Cindy al een uitje in Buccoo Bay gekregen, maar je moet als je jarig bent toch ook iets om uit te pakken krijgen. In Crown Point hadden we een heel mooie denker (standeeldje) zien staan, maar die was toen Harm 't wilde kopen net door een 'andere klant´ gekocht :-) Harm verdacht Cindy ervan maar de verkopers zeiden dat we net te laat waren. Jaja, dat had Cindy goed afgesproken met de verkopers :-) Ook heeft Harm van de twee families leuke uitjes gekregen voor op Tobago. Cindy had de mailtjes overgeschreven en voorzien van wat ballonnen. Tja, je moet er wel wat voor overhebben om het verjaardagsgevoel te krijgen.


Uitje op de boot

Van de familie van Beek hebben we een uitje gekregen op een bootje. Met het bootje hebben we drie verschillende snorkelplaatsen (baaien) bezocht waar we uren konden genieten van de onderwaterwereld. Helaas was we onze onderwatercamera gerold in New York, dus hebben we dit niet kunnen vastleggen. Onderweg hebben we verschillende vogels gezien, waaronder grote pelikanen. Je had erbij moeten zijn, Harrie!


Uitje naar het tropisch regenwoud

De familie de Haan had via Cindy een uitje geregeld naar het tropisch regenwoud. We hebben twee verschillende routes gelopen, de eerste naar Miss Mill en de tweede over Gilpin trail. De eerste route viel een beetje tegen omdat het een breed pad was (waar ook auto's over kunnen). De tweede route was echt wat we van een tropisch regenwoud hadden verwacht: groen, nat en dichtbebost. Oh ja, en we hebben ook nog twee agouties (ofzoiets) gespot, een klein beest, iets groter dan een konijn.


Zoek de papegaaien...
Miss Mill

Gilpin Trail		  

Rampendag

Het leek wel of er een vloek zat op de dag dat we terug moesten naar Scarbourough om de ferry te halen. Het begon met de bus. Men vertelde ons dat de bus om de twee uur rijdt. De ferry zou om 17:00 uur vertrekken dus als we om 12:00 uur bij de bushalte zouden staan, dan hadden we tijd genoeg. Niet dus. De tijd verstreek... een uur... twee uur... ja, de bus komt zo... drie uur... Okee, dit ging dus niet lukken. We hadden al als back-up plan een taxirit in gedachten, dat moest dan maar. Mooi niet. Als je een taxi wilt bestellen dan moet deze vanuit Scarbourough komen en dat haalden we dus niet. Balen, balen, balen. De enige optie was om een P-taxi te nemen. Dit zijn geen officiele, erkende taxi's en hier wil je als toerist liever niet inzitten. Maar we hadden geen alternatief. We stapten dus in de P-taxi en zagen al snel dat het woord auto wel erg veel gezegd is. De ramen konden niet meer dicht en Harm hield zijn raam vast om te voorkomen dat deze uit de auto vloog; de elektriciteitsdraden lagen door elkaar heen onder het dashboard en we reden met gierende banden over de hellingen heen. Niet omdat we zo hard gingen, maar omdat de banden geen profiel meer hadden...

Met een kloppend hart kwamen we aan bij de haven. We waren gelukkig wel op tijd en konden vrij vlot de ferry in... Okee, tijd voor koffie! We ploften op de bank neer om even bij te komen. Toen hoorden we een bericht van de kapitein. De ferry werd geevacueerd. Dag koffie, we moesten de boot uit. Met een paar honderd man stonden we dan binnen de kortste keren op de kade. Wachten, wachten, wachten. We mochten de boot weer in; de bommelding was niet serieus en alles was in orde. Hup, snel naar de bar, we hebben iets sterkers nodig. Toen alle passagiers klaar waren en de motoren aan gingen, hoorden we weer het muziekje van de kapitein. Dat is vast geen goed nieuws. En inderdaad; de ferry werd wederom ontruimd. Deze keer moesten we wachten op het leger die de ferry moest inspecteren. De kapitein kwam naar ons toe (?) om zijn excuses aan te bieden en ons op het hart te drukken dat een inspectie nooit kwaad kan. Weer een uur later (de tweede bommelding was ook vals) gingen we eindelijk op weg naar Trinidad.


Eenmaal aangekomen in Trinidad, was er geen taxi te bekennen. Ook dat nog...-piep-. Gelukkig zagen twee (Nederlandstalige) vrouwen onze wanhoop en boden ze ons aan om ons bij het hotel af te zetten. Super! Vanuit het hotel zijn we de volgende ochtend met een taxi (waar we ruim een uur op moesten wachten) naar het vliegveld gebracht. De taxichauffeur was zo ontzettend 'salsa' dat we de vorige dag konden vergeten :-) Hij scheen een bekende percussionist te zijn en liet trots zijn foto's zien!

Onze vlucht had vertraging en dat verbaasde ons niks; wat een ongeorganiseerde zooi... Gelukkig had Steven (van onze reisorganisatie) een vlucht later geregeld, want we hadden het anders nooit gehaald... Na een stoelendans in het vliegtuig (ja Cindy,dat doe je goed) zaten we prima en gingen we naar Argentinie!