Het onderwijssysteem in Noord-Korea lijkt op dat van ons. Van jongs af aan kunnen de kleine kinderen terecht bij de kinderopvang. Vanaf vijf jaar gaan ze naar de kleuterschool en krijgen ze les over het kinderleven van Kim Il Sung.
Het klasje waar de kleintjes les krijgen over Kim Il Sung |
Vanaf zes/ zeven jaar tot tien/ elf jaar zitten de kinderen op de basisschool. Hier leren ze lezen, schrijven, rekenen en natuurlijk niet op de laatste plaats: het leven van Kim Il Sung en zijn Juche filosofie. De schooltijden zijn van 8:30 uur tot 12:30 uur, zes dagen in de week. Mocht je uitblinken in een kunst (dansen, zingen, bespelen van een muziekinstrument, sport), dan wordt je geselecteerd voor de na-schoolse-opvang: School Childrens Palace. Na groep 6 stromen de kinderen door naar het voortgezet onderwijs, waar er een vijftiental vakken worden gegeven die allen direct betrekking hebben op Noord-Korea.
Hoe is het mogelijk om je eigen visie op het leven te ontwikkelen (zie Juche) als je van jongs af aan al wordt overspoeld met informatie over de Grote Leider en de informatie beperkt blijft tot Korea?
Ook van het onderwijs hebben wij alleen de ‘top of the bill' gezien. We hebben het kinderdagverblijf van de cooperatieve boerderij bezocht en de " first-school" (de naam zegt het al) van het voortgezet onderwijs. Al bij het eerste bezoek kregen we een onplezierig gevoel: waarom zijn de kleuters zo opgedirkt? Bij dit laatste bezoek kregen we echt een rare nasmaak: waarom wordt er gedaan alsof de kinderen echt les hebben (de school was al uit!) en waarom hebben de kinderen geen pretoogjes bij de uitvoering van hun optreden?
We hebben in Pyongyang (hoofdstad) de bibliotheek bezocht. De bibliotheek is voor 17 jaar en ouder. Ze vertelden ons dat iedereen hier gratis naartoe kan komen om te studeren en dat de boeken gratis worden uitgeleend. Alle informatie is volgens hun beschikbaar, zonder censuur. Eerlijk gezegd geloven wij dit niet: niet iedereen kan zomaar de bibliotheek in (zo moet je bijvoorbeeld wel in de stad wonen anders kan je er niet komen, zie vervoer) en er is zeker wel censuur op de beschikbare informatie... Er worden in de bibliotheek ook colleges gegeven. In de bibliotheek is geen internet, het hele land is ervan afgesloten.
Ook op de televisie in Noord-Korea zit censuur. Noord-Korea heeft drie nationale zenders, maar door de weeks wordt er op deze drie zenders hetzelfde uitgezonden. In het weekend is er dus enige keuze, echter blijft deze beperkt tot staatstelevisie: Koreaanse opera, Koreaans (goed) nieuws, Koreaanse historische films, Koreaanse ... We hebben een bezoek gebracht aan de filmstudio van Pyongyang en hadden dit dus in ons achterhoofd. Toch wel grappig om even gezien te hebben, we staan zelfs op de foto met een Koreaanse filmster!
De Koreanen vonden ons interessanter dan de filmster :-) |
Zelfs landbouw vindt plaats op de filmset |
Iedere jonge man moet in dienst vanaf 17 tot 21 jaar (3 jaar dus). Er zitten ruim een miljoen mensen in het leger, exacte gegevens zijn onbekend. Waar je ook bent in Noord-Korea, overal zie je het leger. In het begin vonden we dit erg indrukwekkend, later beseften we ons dat dit vooral jonge jongens zijn. We twijfelen ook ten zeerste of alle jongens al 17 zijn... De officieren die je ziet in Noord-Korea zijn (uiteraard) na hun dienstplicht in het leger gebleven en hebben erg veel aanzien in het land. Meisjes zijn niet verplicht om in het leger te gaan, al zetten we ook ierbij onze vraagtekens. Wij denken namelijk dat wanneer je als meisje weinig mogelijkheden hebt (niet echt in iets uitblinkt), je toch het leger in gaat, om je familie wat meer aanzien te geven.
Op de foto met een officier |