De grensovergang
Harm en Cindy op reis
Navigatie
Noord-Korea: De grensovergang
Vanuit Dandong namen we de trein naar Noord-Korea. Op het treinstation van Dandong hebben we nog gelachen over de controles: met een thermometer meten ze (op twee centimeter afstand van je voorhoofd) je temperatuur; als je koorts hebt, mag je Noord-Korea mooi niet in! Harm had een prima temperatuur en Cindy zat op 31 graden (?) en dat bleek kennelijk ook goed te zijn... Wachten, wachten, wachten en hup de trein in. Het was vanuit China nog een half uurtje rijden tot de grens. Daar (in de trein) begon de spanning. Paspoorten werden ingenomen en formulieren werden ingevuld. Overspoeld door bewaking, strenge blikken, scans, controle van alle (!) tassen, ... Na drie uur (!!!) reden we Noord-Korea in: wat een ervaring. Omdat we van onze reisorganisatie hadden gehoord dat we nauwelijks foto's zouden kunnen maken van lokale mensen, waren we als gekken aan het fotograferen in de trein. Later bleek dit overigens onzin te zijn, maar dat terzijde...
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Op een gegeven moment werden we in de gaten gehouden door de bewaking in de trein en hebben we het fotograferen maar stopgezet. De eerste indrukken waren in ieder geval erg positief: redelijke huizen, een prachtige omgeving... Ook de Noord-Koreaan die bij ons in de cabine zat, bleek toch erg aardig en behulpzaam te zijn (wel handig een tolk!).
Ook de terugweg naar China ging gestresst (al hadden we natuurlijk al wat ervaring); alle tassen moesten open en enkele foto's op de camera's werden bekeken en gekeurd. Wel even spannend toen de bewaking er met enkele camera's vandoor ging.. Gelukkig hadden we alles snel weer terug (zijn er foto's gewist?).
Het is voor ons onbegrijpelijk hoe afgezonderd dit land zich houdt van de buitenwereld. Er mag geen informatie het land in (de bevolking wordt dom gehouden, uitleg volgt nog) en er mag ook geen negatieve informatie het land uit. Foto's met arme mensen, vervallen gebouwen, militairen, luchtvervuiling, enz zijn strikt verboden. Aangezien deze wel op onze camera stonden, waren we wat gestresst bij de grensovergang. Gelukkig hadden we een relaxte controleur (die onze petjes op zijn hoofd zette en deed alsof hij ging drinken met onze ingekochte mokken) en had Cindy een geniale afleidingstruc door alleen de Namibie foto's te laten zien :-) Wat voor ons nog steeds een vraag is:
Waarom doet dit land zo haar best om informatie buiten de grenzen te houden en waarom proberen ze zo ‘paranoia' te voorkomen dat er een negatief beeld geschetst wordt van het land?