We zijn met een aantal vragen over Noord-Korea het land binnen gegaan en zijn met meer vragen het land uitgegaan... In het begin van de reis hadden we een redelijk positief beeld van het land. Naarmate de dagen volgden en we steeds meer merkten dat er dingen werden verzwegen of verdraaid, begon onze mening te veranderen. Zo weten we bijvoorbeeld zeker dat de boeddhisten die ons werden getoond niet echt zijn, de kinderen in de klas niet echt les hadden en twijfelen we ook aan de echtheid van het ‘spontane' dansen in het park... Wij denken dat veel dingen die ons zijn getoond, door de overheid wat ‘mooier' zijn gemaakt om ons een positiever beeld voor te schotelen dan de werkelijkheid.
Hiernaast is ons ook alleen de "top of the bill" getoond, al kunnen we ons nu wel een voorstelling maken van het voedseltekort, het energietekort, de armoede en de onderdrukking van de mensen. Nog steeds weten we niet of de mensen dit zelf ook beseffen... We denken dat dit afhankelijk is van de positie van de mensen; hoe meer je weet, hoe meer ondrukking je zult ervaren. En dat brengt ons meteen bij het volgende: misschien kan je in dat geval maar beter niet zoveel weten...
Ook dat valt meteen weer te ontkrachten omdat in onze ogen de overheid de mensen beperkt in hun ontwikkeling door ze te van vrijwel alle informatie die de landsgrenzen overschrijd, te onthouden. Het onwetendheid houden van de mensen is een erge zaak; wat dat betreft kunnen we de term ‘schurkenstaat' wel onderschrijven. Om maar niet te spreken over de ontwikkeling van het land...
De filosofie van het socialisme (doorgetrokken, de Juche filosofie) is op zich zo gek nog niet, maar aan de uitvoering hiervoor is van alles mis. Zo is de vergoddelijking en aanhang van een Grote Leider (Kim Il Sung) in onze ogen buiten alle proporties (het volk bestaat uit lagen in plaats van een geheel) en is het voor een land als Noord-Korea niet mogelijk om zelfvoorzienend te zijn. Kijk alleen maar naar het gebrek aan brandstof, het verkeerde klimaat en het gebrek aan voldoende landbouwgrond om de 22 miljoen inwoners te voeden...
We hebben nog veel vraagtekens en zijn ervan overtuigd dat deze nooit allen beantwoord zullen worden. Hier moeten we ons bij neerleggen, al is dat niet makkelijk. Er is veel mis met dit land en het zal lang duren voordat dit goedkomt. Toch hebben we enige hoop, omdat ook bijvoorbeeld China (met hun leider Mao) ook kleine stapjes vooruit maakt...
Wat we ook van deze reis hebben geleerd, is dat ook de informatie die wij te horen krijgen, eenzijdig is. Onze geschiedenisboeken en musea gaan uit van de visie van het Westen (VS), dat nauwelijks naast de visie van het Oosten wordt gelegd.
We beseffen nu des te meer wat vrijheid betekent en dat wij als Nederlanders wat dat betreft helemaal niets te klagen hebben!
Noord- en Zuid-Korea, hand in hand |