Koyasan

Koyasan is een berg in Wakayama ten zuiden van Osaka. De berg werd voor het eerst betrokken door de monnik Kukai, de stichter van het Shingon-boeddhisme, in 819. Koyasan is nu vooral bekend als hoofdkwartier van het Shingon-boeddhisme, een belangrijke school binnen het Japanse Boeddhisme. Op de berg vind je een religieuze universiteit (waar je leert om te leven als monnik/ priester) en 120 tempels. Stel je eens voor: een (groene) berg met 120 tempels; geweldig!

De heenweg en aankomst

We zijn vanuit Kyoto naar Koyasan gegaan. Eerst met de trein (Shinkansen) naar Osaka, de looptrein naar de andere kant van de stad, dan de trein naar Gokurakubashi en vervolgens met een kabeltrein naar Koyasan; een reis van ruim 3 uur. Eenmaal aangekomen in Koyasan verbaasden we ons wel over het dorpje; het is niet alleen maar groen en tempels, maar er zijn ook diverse winkeltjes te vinden. Zo ook de tourist-office. We dachten hier wat informatie te kunnen krijgen over de verschillende tempels, zodat we een tempel naar wens konden uitzoeken. Tot onze verbazing werkten er twee mannen die alleen Japans spraken en een of andere stagiaire (die wel wat Engels sprak, maar) die helemaal niets van de omgeving wist. "In welke van de 52 tempels willen jullie overnachten?" Een (boeddhistisch) gebed zonder einde dus... Maar goed, uiteindelijk bleven er niet zoveel tempels over waar monniken zitten die Engels spreken. We hebben de tempel gekozen die het verst van het dorpje af ligt.

Busstation

De dorpsstraat

Onze tempel

Onze tempel heet Rengejoin. We schatten dat er zo'n tien monniken wonen, zowel mannen als vrouwen (trouwen en kinderen krijgen, mag!). Ook waren er veel leerlingen afkomstig van de universiteit. Het was een heerlijke ervaring; we hebben ruim twee dagen tussen de monniken geleefd. Er was nauwelijks een scheiding tussen de bewoners en de bezoekers. Harm heeft zelfs met de monniken (die best preuts zijn) in bad gezeten! Dat schets wel een beetje de nabijheid.

We hadden een mooie kamer (wel duur) met uitzicht over de tuin. Het lag redelijk afgelegen dus we hadden de eerste dag geen last van de westerse toeristen (ongeveer 15 mensen) en de tweede dag nauwelijks last van de Japanners (heel veel). Wat ons overigens ZEER verbaast is dat de Japanners helemaal niet naar de tempel komen voor de rust, maar eerder voor een feestje... maar dit terzijde.

Het dagprogramma in de tempel begint erg vroeg :-) Om 6 uur 's ochtends is namelijk de eerste ceremonie; de monniken komen bij elkaar in de tempel en zingen de mantra's. Wat een ongelooflijk mooie ervaring! Wij zaten er letterlijk met onze neus bovenop (zoals Cindy heeft ervaren met haar wierook-allergie). Na de ceremonie van ongeveer een uur is het tijd voor het ontbijt, vegetarisch uiteraard (je zou je gereincarneerde grootmoeder maar eten...). Het ontbijt was "apart" ;-) De monniken hebben de hele dag door allerlei verschillende klusjes, voornamelijk praktische zaken zoals administratie, huishouden, monnik-leerlingen scholen, enz. Enkele monniken zoals de chief-priest geven ook les op de universiteit.

Nu we het toch over de chief-priest hebben: dit is het hoofd van de tempel. Elke ceremonie wordt door hem geleid en volgens ons moet hij ook elke dag alle gebedsruimten in de tempel inwijden. Onze chief-priest is echt een ontzettend vriendelijke en wijze man. We hebben hem zelfs persoonlijk gesproken over het boeddhisme in Noord-Korea (hierover later meer). De moeder van de chief-priest woont ook in de tempel en is inmiddels 88 jaar. Ze spreekt goed Engels (dit heeft ze 70 jaar geleden gestudeerd) dus ook met haar hebben we meerdere malen gesproken; over Japan, Koyasan, Nederland, onze reis, etc. Wat een prachtig (en lenig!) vrouwtje!

Even terug naar het dagprogramma: na het ontbijt gaan de monniken dus de dagelijkse dingetjes doen (en heel veel bidden- wel zo'n 5 a 6 uur per dag!) en gaan de gasten de omgeving verkennen. Om half 6 is het tijd om te mediteren: een wierookstokje (oftewel 40 minuten lang) in kleermakerszit met gestrekte rug doodstil door je neus inademen en door je mond uitademen (ook dat is niet zo makkelijk als je neus dicht zit door de wierook). Daarna volgt het diner met veel tofu en veel zure plantjes (?). Na het diner gaat iedereen in bad (Japans heet bad) en rond een uurtje of tien is het doodstil in de tempel.

Overigens hebben we stiekem in de kamers van de monniken gekeken en ons verbaasd over het feit dat ze een breedbeeld flatscreen hebben! De volgende dag zagen we ook enkele auto's van de monniken; vette nissans! Wel raar; doen monikken niet juist afstand van al het materieele?

De ingang van de tempel	De gebedsruimte van de tempel
Een monnik in gebed	Onze kamer
Ontbijtje	Er komen vast veel bezoekers aan...

Gesprek over Noord-Korea

Een van de redenen om met de monikken in gesprek te gaan was een bezoek aan een Boeddhistische tempel in Noord-Korea (zie het reisverslag hierover). We hadden toch wel enkele vraagtekens bij de echtheid van de monikken in Noord-Korea geplaatst en wilde dit graag voorleggen aan "echte" monikken. Uiteindelijk hebben we een gesprek met de chief-priest van de tempel gehad. Hij was (natuurlijk) nooit in Noord-Korea geweest, maar was wel in het communitische China van voor de val van de muur geweest. Hij maakte de vergelijking met dit China waar de regering de toeristen voorspiegelde het goed voor te hebben met het Boeddhistische erfgoed. De monikken die destijds in China leefden mochten het Boeddhisme echter niet bedrijven. De chief-priest legde deze link met Noord-Korea wat onze vraag wel beantwoordde. Hij vond de foto's van de Noord-Koreaanse tempels overigens erg interessant, zo ook zijn moeder die bij het gesprek aanwezig was.

Het oorspronkelijke klooster

Het oorspronkelijke klooster is gelegen in vallei op 800 m hoogte, te midden van de acht pieken van de berg. Geleidelijk aan is het klooster versmolten met de gemeente Koya.

Het oudste gebouw van Koyasan uit 1198	De Konpon Daito pagode
Shrine

De begraafplaats

De Okunoin-begraafplaats, met het mausoleum van Kukai, is de grootste begraafplaats van Japan (en ze claimen ook van de wereld). Ze weten niet hoeveel graven er zijn, de schatting is zo'n half miljoen verspreid over enkele kilometers. Het is een heilige plaats omdat Kukai hier ligt en over de graven waakt. Vanuit heel Japan worden er haren, nagels en as van overledenen opgestuurd om hier te begraven. Op deze manier waakt Kukai ook over hen.

Om de drukte voor te zijn hebben we na het (zoals gezegd erg vroege) ontbijt de begraafplaats bezocht. Erg indrukwekkend omdat de invloeden van het Shinto-geloof duidelijk aanwezig zijn. Zo zijn er veel beeldjes met offers en kleding aan die over de graven waken. Het deed ons erg denken aan het animistische geloof in Benin (West-Afrika).


Let op de schoenen...
De goden waken over de graven	De goden waken over de graven
Water gooien...

In de bergen...

We wandelden richting het westen en kwamen uit op een punt met mooie uitzichten. Hier zagen we enigszins achteraf in de bossen een klein tempeltje staan. je schijnt in deze tempel, Otasuke Jizo genaamd, een wens uit te kunnen laten komen. Omdat er helemaal niemand in het tempeltje aanwezig was hebben we zelf maar even wat wierook en kaarsjes aangestoken.

Bezoek aan de basisschool

Omdat Cindy graag in elk land een basisschool wil bezoeken en we dit niet wilden doen in een grote stad, hebben we dit in Koyasan gedaan. Voor schooltijd hebben we (brutaal als wij Nederlanders zijn) de directeur van de school gezocht, die ons enthousiast een rondleiding heeft gegeven in zijn schoolgebouw. De basisschool is net als in Nederland van groep 3 t/m groep 8. De school was erg goed uitgerust: de lokalen zijn gigantisch (100 vierkante meter) met gemiddeld 15 leerlingen in een klas. Ook hebben ze aparte lokalen voor muziekonderwijs, chemie en kookles. Ze hebben een eigen sporthal en zwembad! Volgens de directeur dragen de leerlingen schooluniformen, echter konden wij die conclusie niet trekken na het zien van zo'n 20 leerlingen?!? Natuurlijk konden we geen les bijwonen om te kijken hoe het onderwijs er aan toe gaat. We weten wel dat er erg directief les wordt gegeven (leerkracht vertelt en leerlingen luisteren), dat de leerlingen voornamelijk feitjes leren en niet leren om zelf na te denken en een mening te vormen (dan is het Nederlandse onderwijs zo slecht nog niet) en dat de werkdruk voor de leerlingen erg hoog ligt. Veel leerlingen hebben bijles om de schoolprestaties te verbeteren. Uiteindelijk is het meest belangrijk dat de leerlingen op een universiteit met een goede naam terecht te komen. Werkgevers selecteren uiteindelijk niet op capaciteit maar op welke universiteit je hebt gestudeerd.

Reisverslag Koyasan

Harm en Cindy op reis

Navigatie