Santiago de Chile

Aankomst en hotel

De vlucht naar Santiago en ook de aankomst waren twee rampen. Laten we maar beginnen met het vertrek. Omdat "de radar van het vliegveld was uitgevallen" konden we niet vertrekken. We zaten al in het vliegtuig en hadden geen idee hoe lang we moesten wachten. Dat bleek uiteindelijk een uur te zijn... pfff. Lekker geregeld al die vluchten in Argentinië - not! Maar goed, we waren bijna in Chili wat een stuk ontwikkelder is...

Op het vliegveld van Chili hoorden we een douane-beambte zeggen: "heeft u gedroogd fruit in uw tas?", waar wij volmondig "nee&qout; op antwoordden. We waren helemaal vergeten dat we van een reisgenootje gedroogde abrikozen hadden gekregen en dat we die zouden bewaren voor 'in geval van nood', waarschijnlijk op de boot naar Antarctica. De tassen gingen door de scanner en PIEEEEEP, rode lichten en verbaasde gezichten, voornamelijk die van ons. We reizen al vier maanden met dezelfde inhoud; wat is er aan de hand? Onze gedachten gingen razendsnel: is er wat in onze tas gestopt? is het loos alarm? waarom komen er zoveel mensen onze kant op? we hebben toch geen eten meegenomen? Ohoh... onze abrikozen! Cindy haalde snel de abrikozen eruit en liet ze aan de douane-beambte zien. De douane-beambte keek erg boos en wees op een blad dat we zojuist hadden ingevuld. Ze zei: "nothing to declare!". Ja, SORRY, we zijn het vergeten, STOM, gooi maar weg. Nou, dat ging zomaar niet en de beambte keek erg onheilspellend. Omdat Cindy de abrikozen uit de tas had gehaald, werd verondersteld dat zij de 'cimineel' was. "Loop maar mee". Harm mocht absoluut niet mee en Cindy werd naar een klein kamertje geleid. Daar zaten weer twee andere mensen, beide spraken geen woord Engels. Cindy spreekt geen woord Spaans. Heel handig. Ze gebaarden dat Cindy op heel veel verschillende formulieren een handtekening moest zetten. Dat dachten we niet, geen handtekeningen zonder dat we weten wat er staat. Twee bozen gezichten en er werd een derde persoon bijgehaald. Ook al spreken we geen Spaans, zeker is dat ze tegen elkaar zeiden dat Cindy moeilijk deed en de papieren niet wilde ondertekenen. "Why you not sign?" Cindy legde langzaam uit dat ze graag een vertaling wilde hebben, maar tegen beter weten in. De mensen hier spreken redelijk Engels, maar ze verstaan geen woord. "You difficult, you sign!" Zucht. Cindy:"NO sign, translation, no Espagnol, no comprendre&qout; Daar komt weer iemand de kamer binnen. "Do you speak English?" Beetje bij beetje werd het de -piep-mensen duidelijk dat Cindy graag een vertaling wilde en die kreeg ze eindelijk ook. Ja, Cindy verklaart dat ze heeft ingevuld dat er 'nothing to declare' is op een wit formulier, Cindy verklaart dat dit eigenlijk wel moest op een geel formulier, ze verklaart dat ze het is VERGETEN op een blauw formulier, ze verklaart dat dit niet mocht op een roze formulier, ze verklaart dat het is ingenomen op een groen formulier en ze verklaart dat de spullen worden vernietigd op weer een ander wit formulier. Op de vraag waarom CINDY moest verklaren dat ZIJ de spullen gingen vernietigen keken ze zó boos, dat Cindy de vraag maar niet heeft herhaald. Okee, zucht, en nu? Cindy kreeg een miniscuul briefje met daarop 37.136 pessos. Oeps, geen idee hoeveel dit is, maar het klinkt als erg veel. Onder begeleiding van een bewaker konden we het geld pinnen... Het bleek ruim 50 euro te zijn... Bienvenidos a Chile! Have a nice stay!

De taxi naar het hotel hadden we uiteindelijk na een korte onderhandeling snel geregeld. We hadden alweer anderhalve euro van onze boete terugverdiend. Het hotel, het Chilhotel, bleek een klein eenvoudig bed and breakfast wat wel op een superplek zit net buiten het centrum. Tja, en Santiago is nou eenmaal een dure stad, dus de hotels doen goede zaken.

Chilhotel

Centro

Santiago is een gigantische stad met ruim 4,5 miljoen inwoners. Alles in Santiago is groot, inclusief de gebouwen en de drukke wegen. Het zou het LA van Zuid-Amerika genoemd kunnen worden. Ondanks de drukte kun je nog wel op verschillende plekken iets meepikken van de historie van de stad. Op een heuvel in het centrum, Cerro Santa Lucia, vind je de bakermat van Santiago, een ruïne van het oude fort.

Verder vind je in het centrum veel koloniale bouwwerken, kerken en natuurlijk veel nieuwe hoogbouw. We hebben geslenterd door de winkelstraten in het centrum in de hoop warme kleding voor Antarctica te vinden, maar dit bleek een zoektocht naar een naald in een hooiberg. Het centrum is gigantisch. We hebben overigens geen leuke tarrasjes of andere relaxte plekjes kunnen vinden: zelfs alle knusse plekjes aangegeven op de kaart bleken enorme pleinen te zijn... helaas.

	Het gaat niet om de poepende hond ;-)

	Hopelijk openen ze geen vestiging in Nederland

Oh ja, en Zuid-Amerika staat bekend om de vele demonstraties. In Santiago bleek dit ook aan de orde van de dag. De demonstraties zien er overigens helemaal niet uit zoals we gewend zijn. Je ziet echt geen boze gezichten of gefrustreerde mensen, kijk maar even naar het filmpje.

filmpje: Een van de vele demonstraties in Santiago

Bellavista

Zoals je misschien wel door de regels door kunt lezen, is Santiago niet echt "onze stad". Toch is er een wijk die echt gezellig is, leuke terrasjes heeft en waar mensen met een gitaar op de stoep zitten; Bellavista. De huizen hebben felle kleuren en verscheidene gebouwen zijn koloniaal.

Los Dominicos

In Santiago zijn veel verschillen markten en centra te vinden waar mensen hun spulletjes/ kunst verkopen. De leukste markt vinden wij Los Dominicos. Het is zeker niet de goedkoopste markt, maar de spullen hebben dan ook een betere kwaliteit. Hier hebben we overigens een nieuwe aanwinst voor onze verzameling gekocht.

Cerro San Cristobar

Ook in Santiago zijn de meeste mensen katholiek. Op de berg van San Cristobar is een groot Maria-beeld te zien. Bij het beeld staat een tempel met een foto van de paus erin. We hebben veel mensen gezien (ook veel jongens van 15-17 jaar) die bovenop de berg even een kruis slaan en een gebed afleggen. Toch weer erg indrukwekkend.

Jaja, Harm moet naar de kapper, we weten het!

Tja, Santiago lag nou eenmaal op de route naar Paaseiland. We hadden er niet veel van verwacht, maar we hebben ons best wel vermaakt. We hebben drie dagen gehad om de stad te verkennen en dat was genoeg. We hebben de vlucht naar Paaseiland een dag vervroegd, dus op naar het mystieke eiland!

Santiago