Crown Point en omgeving

Harm en Cindy op reis

Antarctica Argentinië Paaseiland Chili Trinidad & Tobago Guatemala Verenigde Staten Hawaii Micronesië Japan Noord-Korea China Namibië

Zuidelijk Tobago

Van Guatemala naar Tobago

We zullen maar niet al te veel uitwijden over het vliegveld van Miami; maar dat was een ramp. We hadden twee uur om over te stappen en dat hebben we maar NET gehaald. Wij drugs-smokkelende Nederlanders werden natuurlijk weer eruit gehaald... zucht. Deze keer werden we zelfs met een soort MRI-scan (!) doorgelicht... onvoorstelbaar die Amerikanen. Hoezo paranoide? Over twee weken moeten we hier weer overstappen en hebben we 'maar' anderhalf uur; we kijken er al naar uit :-s

Na twee vluchten kwamen we pas laat aan in Trinidad. Het vliegveld was een drama; heel onoverzichtelijk en druk. Onze koffers vonden we dan ook niet op de band maar ergens in een hoekje. Gelukkig waren er twee veel te vriendelijke mensen die ons door het vliegveld hebben geloodst en ons in de taxi hebben gezet.

Na een hete nacht (zonder airco) in Trinidad gingen we al vroeg op weg naar de haven. Er werd ons namelijk verteld dat de ferry wel eens volgeboekt zou kunnen zijn i.v.m. een nationale vrije dag. Na rennen en zweten kwamen we aan bij de haven waar we in de rij moesten staan voor onze kaartjes. Na 20 minuten in de rij waren we eindelijk aan de beurt. Maar ineens dook er een bewaker op die de rijen ging herschikken. We moesten volgens hem achteraan aansluiten. Nou, dat dachten we toch niet. Na een woordenwisseling (hoewel we er niets van verstonden) liet de voorste in de rij ons voorgaan. De bewaker was 'not amused'. Vervolgens werden we naar een loket geroepen waar geen kaartjes verkocht werden. De vrouw verwees ons naar het loket ernaast. En toen dook de bewaker weer op die zijn gezag weer wilde tonen. We moesten weer achteraan in de rij, want "we blokkeerden de weg". Welke weg? Een woordenwisseling verder konden we eindelijk onze kaartjes kopen... Welkom in Trinidad & Tobago!

Gelukkig waren er nog kaartjes en konden we vrij vlot de boot op. De tocht duurde maar 2,5 uur omdat we op een snelle catamaran zaten. Het was redelijk relaxt, afgezien van de vele wrakken waar we langs voeren en de film die ze draaiden. Hoe kunnen ze op een boot nou de film Jaws draaien? :-)


Yes, we zijn in Tobago!

 

De mensen en de taal

Het is erg moeilijk om hoogte te krijgen van de mensen hier in Tobago. Misschien is dit wel de cultuur die tot nu toe het verst van ons afligt, hoewel dat wel gek is aangezien het best modern is, het redelijk toeristisch is en er veel westerse immigranten zijn. Goed, we zullen proberen te beschrijven wat we tot nu toe hebben ervaren.

We beginnen maar even met het verschil tussen mensen die wel werken en die niet werken. De werkenden mensen zijn ronduit chagerijnig, ongeinteresseerd en zien je als klant liever gaan dan komen. Heel vervelend... Gelukkig zijn de meeste mensen 'vrij'(?) en dat zijn de mensen die wel relaxt zijn. Met een biertje op een hangmat luisterend naar Bob Marley. Dat hadden we wel van Tobago verwacht.

 

Zowel de werkende als de niet werkende mensen functioneren op ongeveer 10 procent van onze bewegingssnelheid. Tjongejongejongejonge... wat een geduld heb je nodig om op dit eiland te kunnen leven. Een voorbeeld: als je naar een FAST-food restaurant gaat, dan moet je gemiddeld 45 minuten wachten op je bestelling. Daarnaast kunnen de meeste mensen hier ook niet zo flexibel denken. Zo kan je bijvoorbeeld echt geen hamburger bestellen omdat "het brood op is", maar kan je wel een broodje ham krijgen?!?

Hier op Tobago heerst een echte macho-cultuur; het is zien en gezien worden. Het is hier belangrijk wat andere mensen van je vinden dus je moet 'erbij horen'. Dat houdt hier in dat je nonchalant of met kapsones moet kijken, je stoer en met veel beweging moet lopen en dat je broek letterlijk onder je kont hangt. Voor de vrouwen geldt overigens exact hetzelfde. Nou, jullie begrijpen wel dat dit erg ver van ons vandaan staat. We blijven ons erover verbazen. Hoe kan iemand duizenden euro's besteden aan het pimpen van een auto en tegelijkertijd in een krot wonen? Aanzien, dat is waar het hier om draait.

Dat brengt ons meteen bij de problemen die hier zijn m.b.t. de 'gangs'. We vinden het niet verwonderlijk dat er criminaliteit is doordat groepen jongeren elkaar proberen te overtreffen, wat dus heel ver kan gaan.

Als laatste noemen we nog even de taal. Officieel spreken ze hier Engels, maar er is werkelijk geen -piep- van te verstaan. Ze praten ontzettend snel en slikken de helft van de lettergrepen in. Onze theorie is dat ze dit doen om de tijd in te halen die ze verdoen met het sloom zijn in het algemeen :-) Oh ja, en autorijden doen ze ook HEEL snel; wij durven hier geen auto te huren!

Ons hotel en Crown Point

We hadden een leuk hotelletje in Crown Point. De kamer was eenvoudig maar okee en we hadden een zwembad voor de deur! We wilden deze dagen graag relaxen dus dat zat wel goed. Rond het zwembad zaten heel veel kolibries; erg grappig. Helemaal als je nagaat dat ons hotel The Hummingbird heet, wat kolibrie betekent. Het enige nadeel van het hotel is dat het redelijk afgezonderd ligt; voor een hapje eten moet je toch wel 20 minuten lopen (en weer terug).

 

Het hotel ligt in het stadje Crown Point. Het heeft naast een paar kleine restaurantjes ook een strandje, Store Bay genaamd. Er is eigenlijk niets anders te doen dan relaxen en wat zwemmen. We hebben wel erg moeten lachen om de mensen die een boottochtje wilden maken. Er zijn namelijk geen stijgers, dus de mensen moeten tot de middel door het water om in de boot te komen :-)


Een straat in Crown Point

 

Pigeon Point

Pigeon Point is alles wat je van de Caribbean verwacht: zon, zee, strand en palmbomen. Met een boekje en een biertje lekker uitrusten. De foto's spreken voor zich.

 

Mount Irvine en het vogelpark

Ook Mount Irvine heeft een mooi strand. Hier komen (in tegenstelling tot Pigeon Point) voornamelijk lokale mensen. Het is internationaal bekend om de mooie surfgolven. We hebben hier lekker gesnorkeld.

Vlakbij dit strand is een vogelpark te vinden (Grafton). Een ouder echtpaar voert hier twee maal per dag de wilde vogels. Als je een bezoekje brengt aan dit park (8 en 16 uur), kan je dus de vogels van dichtbij bewonderen, erg leuk.

 

Scarborough

Scarborough is hett grootste stadje van Tobago, waar onder meer de ferry aankomt. Waarschijnlijk is hier veel te doen in het hoogseizoen, maar in het laagseizoen (nu dus) zeker niet! Alles is dicht. We wilden een beeldje kopen, maar de winkels zijn dicht. We wilden een ijsje eten, maar het ijs was op. We wilden naar een museum, maar dit was gesloten... Nou goed, wij vermaken ons zelf wel hoor! Gelukkig konden ze het Fort King George niet weghalen, dus hier hebben we wel een bezoekje aan gebracht (lees: omheen gelopen).


Lekker veel te doen in Scarborough...
Fort King George

Fort King George

 

Sunday School in Buccoo Bay

Voor Harm zijn 33ste verjaardag zijn we naar een straatfeest gegaan in Buccoo Bay. Of je hier nou van houdt of niet: dit is Tobago! De macho-mannetjes met hun gepimpte wagens paradeerden door de straat waar de R&B muziek veel te hard stond. Er waren enkele tentjes waar ze vlees in oude olievaten barbecueden, er was een disco (in de oude school) en er waren een paar souvenirs-standjes.

De taxichauffeur vertelde ons dat er ook een steelband zou zijn deze avond, maar dit was vooral "voor de oude mensen". Nou goed, dan zijn we maar oud, maar dit was echt helemaal geweldig! Kijk maar even naar het filmpje! We hoorden achteraf dat er met carnaval steelbands zijn van wel 250 mensen, dus dit is maar een klein bandje.


De oude school